Mezuniyet her ne kadar mutluluk verici bir olay da olsa güzel anıları ve yaşananlar düşünüldüğünde insanın içini burkuyor. Hele dolu dolu geçen ve arkadaşlıktan öte dostluğa hatta ve hatta kardeşliğe dönüşen ilişkileri düşündükçe insanın yüreğini sızlatıyor.

Bu yazıyı yazma nedenim Selçuk Ãœniversitesi’nde ki ilk günümde tanıştığım, Yadam’da (Yabancı Diller Meslek Yüksekokulu) yanımda oturan Ä°ntibak sınıfında aynı sırayı; sonrasında ise aynı evi, aynı sofrayı paylaÅŸyığım kardeÅŸim Muharrem Ata ( More ) ile son gecem olması sebebiyle yazıyorum. O kadar güzel anılar paylaÅŸtık ki anlatmaya ne harfler yeter ne sayfalar… Bir fiil 1460 günlük Ãœniversite hayatımda her an yanımda olan kardeÅŸimle neler yaÅŸamadık ki…

Hayatta hep güzellikler yaÅŸansaydı deÄŸeri kalmazdı sanırım. Aslında bu vuslatında güzelliÄŸi tekrar bir araya gelindiÄŸinde vereceÄŸi haz olsa gerek. Belki yıllar sonra aynı mecliste yanyana gelindiÄŸinde “Ne günlerdi…” nidasıyla hafızaların tazeleneceÄŸi anda duyulacak tad, ÅŸu an duyulan hüznü alıp götürecek hayatımızın karelerinden… Sevgi ile anılacak yaÅŸananlar… Belki yaÅŸananlardan daha duygulu anlar yaÅŸanacak dolu dolu…

Her ne olursa olsun unutlmayacak yaÅŸanan anlar… hep hafızalarda kalacak yenilen pastalar, konuÅŸulan sözcükler, gülünen espiriler, yapılan ÅŸakalar, resimlerde giderilecek duyulan özlem…

Hayat bizi nereye götürür bilmem ama unutulmayacak bu kardeÅŸlik!.. Darısı başına kardeÅŸim…

Bu mesajı yazdır Bu mesajı yazdır